Władysław Broniewski – Słowo o Stalinie

Pędzi pociąg historii,
błyska stulecie — semafor.
Rewolucji nie trzeba glorii,
nie trzeba szumnych metafor.


Potrzebny jest Maszynista,
którym jest On:
towarzysz, wódz, komunista —
Stalin — słowo jak dzwon !


Któź. jak On, przez dziesiątki lat
na dziobie okretu wytrwał?
Szóstej Części przygląda się świat
Bitwa.


Tam — bezrobocia, strajki, głód.tu — praca. Natchniony traktor.
Tworzy historię zwycięski lud.
Chwała faktom!


Któż, jak On, prez dziesiątki lat
wiódł ludzkość na krańce dziejów ?
Jego imię — walczący świat:
nadzieja.


Rewolucjo — któż wiatr powstrzyma,
kto ziemie zawróci w biegu ?
Rewolucjo, tablice praw Rzymu
obalamy od Chin po Biegun !


Rewolucjo! siedemdziesiąt lat
Stalinowych powiewa nad światem.
I rodzi się nowy świat,
świat stary pęka jak atom.

Piękne i groźne jest morze,
gdy pędzi po falach szkwał,
piękny jest w niebie orzeł
nad szczytami urwistych skał.

piękny jest napór i trwanie,
piękny jest lot i polot:
morze zatrzyma granit,
orła wyprzedzi samolot,

myśli wyprzeszą czyny,
czyny legną opoką…
Chwała imieniu Stalina !
Pokój światu, pokój…

Fragmenty wiersza Broniewskiego.

Czym jest Maoizm ?

Historycznie, Lenin zakładał Marksizm w Rosji, i Mao Tse-Tung zakładał Markszizm-Leninizm w Chinach. W ten sam sposób co Lenin i rosyjska rewolucja [Pażdiernikowa] posuneli do przodu markszizm, Mao Tsetung i chińska rewolucja posuneli do przodu marksizm-leninizm.

Więc, Maoizm jest trzecim etapem markszizmu, leninizm będący drugim.

Mao Tsetung zdefiniował odpowiednio czym jest materializm dialektyczny. Jego dzieło “W sprawie sprzeczności” jest syntezą absolutnie niezbędną dla każdego komunisty, poprzez prezentację twardego rdzenia nauki proletariackiej.

W latach 1950-1960, Mao Tse-Tung objął prowadzenie w walce przeciwko rewizjonizmowi który triumfował w ZSRR po śmierci Stalina. Odrzucił błędne tezy Chruszczowa, Thoreza, Togliattia, Tito’a, itd. Obronił podstawowe zasady komunizmu, uczynił je jaśniejszymi.

I Mao pokazał czym jest etap rewolucji demokratycznej, rodzaj rewolucji w uciskanych krajach przez garstke krajów kapitalistycznych którzy przeszli na stadium imperialistyczny. Pokazał jak burżuazja narodowa krajów półkolonialnych jest uciskana, podczas gdy powstała biurokratyczna burżuazja sprzedana imperializmowi, w sojuszu z wielkimi właścicielami ziemskimi.

Podkreślił znaczenie tych krajów półkolonialnych w światowej rewolucji, krajów tworzących “strefe szturmową”, gdzie żyje większość ludności ludzkiej na ziemi.

W tych krajach, jak we wszystkich krajach, strategia komunistyczna jest Przedłużona Wojna Ludowa. To jest forma wojskowa proletariacka, kórą Mao Tse-Tung teoretyzował i która zostają praktykowana podczas rewolucji Chińskiej.
Każda rewolucja, demokratyczna czy socjalistyczna, muszi przyjąć tę formę aby odnieść zwycięstwo.

Komunistyczne motto brzmi: “ Wojna Ludowa aż do Komunizmu!”

W ten sam sposób, Mao Tse-Tung pokazał znaczenie kultury w socjalizmie, co idzie w parze z linią mas, jak świadczą inicjatywy na dużej skali Wielkiego Skoku Naprzód i, ponim, Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna. Serce linii mas jest wyprzedzanie sprzecznośći miedzy pracą ręczną a pracą umysłową, i miedzy miastami a wsiami.

Mao Tse-Tung wytłumaczył w prawidłowy sposób jak działa dialektyka w wewnątrz Partii Komunistycznej, prowadząca ona do powstania dwóch linii, lini czerwonej i linii czarnej, linii rewolucjonistycznej i linii rewizjonistycznej.

W ten sposób, materializm dialektyczny może, od Mao Tse-Tunga, być doskonale rozwiniętą nauką, zdolną do konfrontacji ze wszystkimi aspektami życia.

Opublikowano przez Marksistowskie-Leninistowskie-Maoistowskie Centrum (Belgii) po francusku. 10 Sierpnia 2016
Ten dokument jest po raz pierwszy publikowany po polsku.