Deklaracja Maoistowska Pierwszego Maja 2019

[ Publikowano na lesmaterialistes.com i centremlm.be z okazji 1 Maja. ]
Z okazji tego następnego Pierwszego Maja Centrum Marksistowsko-Leninowsko-Maoistyczne Belgii i Komunistyczna Partia Francji (Marksistowsko-Leninowsko-Maoistyczna) wyrażają swoje zaufanie i entuzjazm dla rosnącej afirmacji drugiej fali światowej rewolucji.

Pierwsza fala utworzyła sto lat temu, w marcu 1919 r., Międzynarodówkę Komunistyczną; druga fala osiągnie jej cel: zjednoczenia świata i urzeczywistnienia socjalizmu na całej planecie.

Powstanie Światowej Republiki Socjalistycznej jest nieuniknione w XXI wieku. Uświadomienie sobie całkowitego zjednoczenia ludzkości na podstawie stosunków socjalistycznych w gospodarce iw całym społeczeństwie jest pewne. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

Rozwiązanie problemów środowiskowych [w sensie ekologicznych] poprzez ustanowienie dialektycznych stosunków ludzkości z planetą uważaną za biosferę jest nieuniknione. Zrozumienie natury żywej materii i jej szacunku idzie w parze z dialektycznym materialistycznym zrozumieniem ogólnej ewolucji wiecznego i nieskończonego wszechświata.

Zapewniamy, że opanowanie materializmu dialektycznego i jego fundamentalnych tez o wszechświecie jest podstawą zrozumienia rzeczywistości i jej transformacji.

Nie można zaprzeczyć, że wciąż wymaga to potężnych inicjatyw. Mao Tse-Tung przemawiał w latach sześćdziesiątych, że w następnych pięćdziesięciu do stu lat, ludzkość doświadczy wstrząsów, jak nigdy dotąd. Jesteśmy dokładnie w tym okresie i chodzi o bycie na pierwszej linii. Jesteśmy na pierwszej linii, awangardą klasy robotniczej w Belgii i Francji.

Mówimy: nie będzie kapitulacji, nie będzie odwrotu, nie zmieni się podstaw ideologicznych ani rewizji głównych zasad. Jesteśmy w pełni świadomi złożoności zadań spoczywających na nas, ale będziemy w stanie przyjąć je z wigorem i największym poczuciem odpowiedzialności. Jesteśmy pełni optymizmu co do przyszłości: triumf komunizmu odpowiada ruchowi samego wszechświata. Proletariat jest najbardziej rewolucyjną klasą w historii.

Prawdą jest, że w imperialistycznych metropoliach rekompozycja tkaniny proletariackiej jest nadal procesem ciągłym, który nie podąża liniową ścieżką i nadal wymaga niezwykle ważnej pracy merytorycznej. W tej dziedzinie wciąż jest do zrobienia tytaniczna praca. Wierzymy jednak, że zrozumieliśmy niezbędne ogólne wytyczne. W tym sensie nasze dwie organizacje są w pełni zaangażowane w tę walkę, aby proletariat odzyskał siły i powrócił do odzyskania swojej tożsamości, która przeszła głębokie zmiany w wyniku wzrostu sił wytwórczych, poza głębokimi odkształceniami, znaczącymi błędami.


Ten proces rekompozycji tkaniny proletariackiej odpowiada pojawieniu się drugiej fali rewolucji światowej. A kapitalistyczny sposób produkcji, zarówno w Belgii, jak i we Francji, doświadcza takich wewnętrznych problemów z powodu swoich historycznych ograniczeń, że coraz mniej jest w stanie zamrozić stosunki społeczne za pomocą aparatu państwowego i zepsucie dużej części proletariatu. Doprowadziło to od lat 50. XX wieku do wyparcia głównej sprzeczności w strefie szturmowej: Afryki, Ameryki Łacińskiej, Azji. Jesteśmy teraz w nowym okresie.


Jest również potwierdzenie ideologii komunistycznej, które powstaje historycznie, poprzez dojrzewanie konfliktów klasowych, a zwłaszcza napędzającą rolę dyfuzji odgrywanej przez nasze organizacje. Tutaj bardzo wyraźnie stwierdzamy, że wyjaśnienia materializmu dialektycznego są decydującą bronią, aby mieć niezbędne narzędzia, w teoretycznych i praktycznych, intelektualnych i materialnych polach, aby rozwinąć Przyczynę. Nie jest to kwestia dodatku ani filozofii, której towarzyszą proste żądania, ale twarda podstawa afirmacji komunistycznej.

Jest jednak rzeczą oczywistą, że błędem byłoby jednostronne rozważenie, że sprzeczność proletariacko-burżuazyjna już wznowiła swój naturalny bieg. Jesteśmy bardzo daleko od tego przypadku. Ideologiczne, kulturowe, społeczne i polityczne szczątki lat 1950-1980 są nadal bardzo obecne. Lata 1990-2010 były również naznaczone wzmocnieniem wielu aspektów kapitalistycznego sposobu produkcji, spowodowanego postępem technologicznym, upadkiem bloku zdominowanego przez socjal-imperializm sowiecki i integracją z gospodarką kapitalistyczną światową Chin, która stała się socjal-faszystowska.

W tym sensie błędne jest rozważanie ruchu takiego jak „żółte kamizelki” we Francji, innego niż wyrażenie kapitalistycznego kryzysu w ogóle, a drobnomieszczaństwa w szczególności. Istnieje zjawisko nożyczek, w którym wszystko między proletariatem a burżuazją zostaje zmiażdżone. Zjawisko to jest również równoległe do wielu innych, które podobnie wyrażają lęk przed widzeniem kapitalizmu, który nie jest już w stanie zapewnić pokoju społecznego, dać upust swym małym kapitalistom, zneutralizować klasę robotniczą.

Drobnoburżuazyjne interpretacje ogromnego kryzysu ekologicznego i przerażającego ekocydu[Ziemiobójstwo], jaki on powoduje, katastrofalne pogorszenie globalnego ocieplenia, dramatyczny stan zwierzęcy, są także terroryzowanym wyrazem środkowych warstw kapitalizmu, które zostały pomiędzy młotem żądań proletariackich i kowadłem kapitalizmu. W rzeczywistości są to zjawiska odpowiadające historycznej granicy kapitalizmu. Nadszedł czas jego wyprzedzania na świecie.


Z okazji tego następnego Pierwszego Maja Centrum Marksistowsko-Leninowsko-Maoistyczne Belgii i Komunistyczna Partia Francji (Marksistowsko-Leninowsko-Maoistyczna) wyrażają swoje zaufanie i entuzjazm dla rosnącej afirmacji drugiej fali światowej rewolucji.

Dyskursy na temat „skończonego świata”, konieczności przejścia do „zrównoważonego” rozwoju gospodarczego, przyjęcia bardziej „trzeźwego” sposobu życia, są niczym innym, jak próbą ograniczenia koła Historii. Faszyzm pojawia się również silniej jako wymóg cofnięcia się. Wezwania do bycia bardziej „rozsądnymi” są zawsze liczniejsze w pasożytniczych warstwach intelektualnych. Cały ten katastrofizm jest zasadniczo obcy dla tych, którzy zrozumieli skalę zachodzących zmian, ich skalę.

W rzeczywistości materia jest niewyczerpana i znamy czas ogólnej przemiany, zarówno życia społecznego, jak i relacji ludzkości z resztą materii. Aby sprostać temu procesowi, musimy wyzwolić siły wytwórcze, przyjmując zasady socjalizmu we wszystkich dziedzinach. To właśnie stworzy dynamikę produktywną dla całego życia w Biosferze jaką jest planeta, ogłaszając w średnim okresie proces kolonizacji kosmicznej i coraz większą dyfuzję życia.

Wymaga to ogromnej zdolności do samokrytyki w porównaniu ze starym stylem życia. Tylko kolektywizm jest w stanie przełamać indywidualizm i egoizm, które charakteryzują dominujące inicjatywy i wartości w kapitalistycznym trybie produkcji. Tylko perspektywa oparta na pojęciu totalności, całości, uniwersalizmu może pozwolić społeczeństwu nie wpaść w ciosy ultra-indywidualizmu, jego kapryśnej konsumpcji, pogardy dla wszelkiej moralności i wszystkich wymóg społecznych.

Kapitalistyczny sposób produkcji, w zatraceniu, wytwarza również tylko horrory kulturowe i trucizny ideologiczne. Sztuka współczesna, relatywizm moralny, najbardziej oburzający cynizm, kult nadmiernego ego i daremnego wyglądu, literatura subiektywistyczna, dysonansowa muzyka jako wartość sama w sobie lub powtarzalna i uproszczona z prostymi harmoniami … Kapitalizm wykorzystuje nadprodukcję kapitału, aby jeszcze bardziej zaatakować aspekty życia codziennego.


To jednak jest daremne. Masy czują się zasadniczo obce całej tej dekadencji, nawet jeśli bardziej lub mniej ważne sektory mogą czuć się zafascynowane lub chwilowo zdezorientowane. Masy są po stronie transformacji i kultury, otwartości i rozwoju. Utrwalanie tożsamości, materialny fetyszyzm, powierzchowność są im zasadniczo obce. Przyszłość jest tu przeciwna celebracji idealizowanej przeszłości, socjalizmu wobec dekadencji „kultury” w kapitalizmie, wobec antykapitalistycznego romantyzmu, jakim jest faszyzm.

W Belgii i Francji bitwa jest więc walką o uwolnienie inicjatyw mas, podniesienie ich świadomości i zdolności organizacyjnych. Awangarda otwiera tutaj przestrzeń i, wychodząc od centralnej roli robotników, tworzy ruch, który sprawia, że ​​powstanie Demokracji Ludowej jest strategiczną propozycją. Chodzi o to, aby system dominujący zawiódł, wstrząsnąć niego, iść do ataku za ustanowienie nowego państwa. Tutaj trzeba być pewnym zwycięstwa.


Niech żyje klasa robotnicza, najbardziej rewolucyjna klasa w historii!

Niech żyje jej ideologia: materializm dialektyczny, dzisiaj Marksizm-Leninizm-Maoizm!

Wojna ludowa aż do komunizmu!

Niech żyje druga fala światowej rewolucji!

Komunistyczna Partia Francji (Marksitowska-Leninowska-Maoistowska)

Centrum Marksistowsko-Leninowsko-Maoistyczne Belgii

Czym jest Maoizm ?

Historycznie, Lenin zakładał Marksizm w Rosji, i Mao Tse-Tung zakładał Markszizm-Leninizm w Chinach. W ten sam sposób co Lenin i rosyjska rewolucja [Pażdiernikowa] posuneli do przodu markszizm, Mao Tsetung i chińska rewolucja posuneli do przodu marksizm-leninizm.

Więc, Maoizm jest trzecim etapem markszizmu, leninizm będący drugim.

Mao Tsetung zdefiniował odpowiednio czym jest materializm dialektyczny. Jego dzieło “W sprawie sprzeczności” jest syntezą absolutnie niezbędną dla każdego komunisty, poprzez prezentację twardego rdzenia nauki proletariackiej.

W latach 1950-1960, Mao Tse-Tung objął prowadzenie w walce przeciwko rewizjonizmowi który triumfował w ZSRR po śmierci Stalina. Odrzucił błędne tezy Chruszczowa, Thoreza, Togliattia, Tito’a, itd. Obronił podstawowe zasady komunizmu, uczynił je jaśniejszymi.

I Mao pokazał czym jest etap rewolucji demokratycznej, rodzaj rewolucji w uciskanych krajach przez garstke krajów kapitalistycznych którzy przeszli na stadium imperialistyczny. Pokazał jak burżuazja narodowa krajów półkolonialnych jest uciskana, podczas gdy powstała biurokratyczna burżuazja sprzedana imperializmowi, w sojuszu z wielkimi właścicielami ziemskimi.

Podkreślił znaczenie tych krajów półkolonialnych w światowej rewolucji, krajów tworzących “strefe szturmową”, gdzie żyje większość ludności ludzkiej na ziemi.

W tych krajach, jak we wszystkich krajach, strategia komunistyczna jest Przedłużona Wojna Ludowa. To jest forma wojskowa proletariacka, kórą Mao Tse-Tung teoretyzował i która zostają praktykowana podczas rewolucji Chińskiej.
Każda rewolucja, demokratyczna czy socjalistyczna, muszi przyjąć tę formę aby odnieść zwycięstwo.

Komunistyczne motto brzmi: “ Wojna Ludowa aż do Komunizmu!”

W ten sam sposób, Mao Tse-Tung pokazał znaczenie kultury w socjalizmie, co idzie w parze z linią mas, jak świadczą inicjatywy na dużej skali Wielkiego Skoku Naprzód i, ponim, Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna. Serce linii mas jest wyprzedzanie sprzecznośći miedzy pracą ręczną a pracą umysłową, i miedzy miastami a wsiami.

Mao Tse-Tung wytłumaczył w prawidłowy sposób jak działa dialektyka w wewnątrz Partii Komunistycznej, prowadząca ona do powstania dwóch linii, lini czerwonej i linii czarnej, linii rewolucjonistycznej i linii rewizjonistycznej.

W ten sposób, materializm dialektyczny może, od Mao Tse-Tunga, być doskonale rozwiniętą nauką, zdolną do konfrontacji ze wszystkimi aspektami życia.

Opublikowano przez Marksistowskie-Leninistowskie-Maoistowskie Centrum (Belgii) po francusku. 10 Sierpnia 2016
Ten dokument jest po raz pierwszy publikowany po polsku.