TKP/ML o teorii „Trzech światów”

[Publikujemy ten dokument oryginalnie publikowany na francuskiej stronie “Les Materialistes” tłumaczony po raz pierwszy po polsku ]

W Turcji TKP / ML myślał, że jeśli teoria „trzech światów” została wysunięta przez Deng Xiaopinga, nie ma innej interpretacji Mao Zedonga: może być tylko jedno odrzucenie. Takie jest stanowisko TKP / ML, z fragmentem dokumentu opublikowanego 9 września 1979 r. Z okazji trzeciej rocznicy śmierci Mao Tsetunga.

„Obecnie ataki na Mao Tsetunga są wyzwalane nie tylko przez klasy rządzące. Na poziomie międzynarodowym debata nad tym, czy Mao Tsetung był prawdziwym komunistą, została umieszczona w porządku obrad.

Zostało to zainicjowane przez APP (Albańską Partie Pracy), która przewodziła narodowej i demokratycznej rewolucji w Albanii, kierowała albańskim proletariatem w budowie socjalizmu, a obok KPCh (Komunistycznej Partii Chin) walczyła z nowoczesnym rewizjonizmem Chruszczowskim i którą nadal uważamy za marksistowsko-leninowską [partie].

APP nieodpowiedzialnie ogłosił walkę z Mao Tsetungiem i KPCh pod jego kierownictwem, uważając go za anty-marksistycznego-leninistycznego i kontrrewolucyjnego. Twierdził, że Mao Tsetung jest odpowiedzialny za kontrrewolucyjną teorię „trzech światów” i że zdradziecka klika Teng-Hua realizuje linię Mao Tsetunga.

Ten poważny błąd APP ucieszył oportunistów i rewizjonistów wszystkich kolorów na całym świecie i stał się dla nich źródłem siły do ​​sabotowania rewolucji prowadzonych przez proletariat. ”

İbrahim Kaypakkaya-O kemalizmie

[ Ibrahim Kaypakkaya był tureckim komunistą, założycielem partii TKP/ML.  Następujący fragment pochodzi z jego dzieła : „O kemalizmie”]

1.Rewolucja kemalistyczna jest rewolucją górnej warstwy burżuazji handlowej, właścicieli ziemskich, tureckich lichwiarzy i mniejszej liczby istniejącej burżuazji przemysłowej.
To znaczy, że przywódcy rewolucji są klasami wielkiej burżuazji kompradorów i właścicieli ziemskich. Klasa burżuazjna średnia o charakterze narodowym nie uczestniczyła w rewolucji jako siła przewodnicąca.

2. Przywódcy rewolucji rozpoczęli w latach antyimperialistycznej wojny z pracą w rękach imperializmu [Potrójnej] Ententy. Imperialiści wykazali życzliwy stosunek do Kemalistów i zaczęli się zgadzać z rządem kemalistycznym.

3. Po tym, jak Kemaliści podpisali pokój z imperialistami, pracowali razem z nimi.

4. Ruch kemalistyczny przeniósł się „zasadniczo przeciwko chłopom i robotnikom, w rzeczywistości przeciwko możliwościom rewolucji agrarnej”.

5. W wyniku ruchu kemalistycznego struktura kolonialna, półkolonialna i półfeudalna Turcji zmieniła się w strukturę półkolonialną półfeudalną, czyli półkolonialna i półfeudalna struktura gospodarcza pozostała.

6. Na poziomie społecznym, zamiast starej burżuazji kompradorowej należącej do mniejszości narodowych, i wyższej warstwy starej biurokracji, dominuje nowa turecka burżuazja, która pochodzi ze środkowej burżuazji narodowej i która weszła w współpraca z imperializmem i z nową biurokracja. Część starych właścicieli, lichwiarzy i spekulacyjnych kupców kontynuowała swoją dominację, w miejsce drugiej częśći pojawili się nowi, zastępując ją.

7. Na szczeblu politycznym, na miejscu rządu konstytucyjnego związanego z interesami monarchii, znalazł się rząd który najlepiej odzwierciedla interesy nowych klas rządzących: republiki burżuazyjnej. Pozornie, rząd ten był najwyraźniej niezależny, w rzeczywistości politycznie częściowo zależny od imperializmu.

8. Z wyglądyu dyktatura kemalistyczna była najwyraźniej demokratyczna, w rzeczywistości to była faszystowska dyktatura wojskowa.

9. Turcja kemalistyczna „nie mogła już powstrzymać się” „rzucić się w ramiona niemieckich i francuskich imperialistów, przekształcić się coraz bardziej w półkolonię, w członka reakcyjnego imperialistycznego świata”.

10. W latach następujących po wojnie o wyzwolenie głównym wrogiem rewolucji były rządy Kemalistów. 
W tej fazie nie było zadaniem ruchu komunistycznego sprzymierzenie się z kemalistami przeciwko starej klasie burżuazji kompradorów i właścicieli ziemskich, którzy utracili swoją dominującą pozycję ( w każdym razie taki sojusz nigdy nie został zrealizowany). 
Zadanie polegało w rzeczywistości na obaleniu dominacji Kemalistów, która reprezentowała drugą klikę burżuazji kompradorskiej i właścicieli ziemskich , i na utworzeniu demokratycznej dyktatury ludu pod przywództwem klasy robotniczej i wspieranej przez główny sojusz robotników i chłopów.